martes, 25 de agosto de 2009

Vigo-Barna en moto

Vigo-Barna en Aprilia Rosaliana. (do 4 ao 9 de agosto de 2009)
Protagonistas: Antonio Mosquera Prego, Sherpa conductor; Mónica González Alonso
copiloto, xornalista intérprete da travesía en moto. Maís alá de 4 a 4.

Capítulo 1: RÍO MENTE (04/08/09)
Cando non hai presuposto e a crise apremia tanto ao proletario que non fan
máis que construir novos portos deportivos para iates, o Antón e máis eu atravesamos o sur de Galicia para chegar a Barna na súa Aprilia rosaliana. Unha moto á que eu chamo, pola súa cor, a laranxa mecánica de Kubrik.
Xuntos saimos de Vigo, o embigo das Rías Baixas, a Costa da Vida. Atrás quedaron as vides albariñas. Coa Aprilia pasamos por riba do río Mente en Ourense, antes terra do ouro e hoxe leira para as zurdas novas ideas, adoviada de viñas.

Capítulo 2: RÍO “MADRE” (05/08/09)
Iamos por Logroño ao lombo da moto. A calor do sol matou un pouco do romanticismo da noitiña que pasamos en Palencia. Esa primeira noite, a de 4 a 4 de agosto, levounos a camiñar pola zona vella Palentina.
A pasada noite, silencio, a frescura das rúas baldeadas pola auga. Apenas algúns grupitos e parellas a acariñar o chan cos pes.
Centos de edificios fermosos marcados polo paso do tempo, escultura na rúa e a catedral plagada de cigoñas. Nunca vira tantas. No lateral do templo un cartel reza “A porta dos namorados”. Ducias de cigoñas a castañetear os seus peteiros.
Nun restaurante veciño os camareiros contáronme que as zancudas xa non emigran. Fican alí amamantadas polo vertedoiro municipal.
Xa de día, o sol na estrada.
Calor extremo e o vento marcando a pauta do noso vó rasante motorizado cara Barna.
Altas temperaturas que levan ata a discusión sen tino. Pero a velocidade, o son do ar atravesado no asfalto, o ceo, devolven a paz, a calma, a sabedoría do tempo infindo disfrutado.
Así cabalgamos a laranxa mecánica, a góndola rosaliana, xa que a escritora de Padrón naceu en abril. Na máquina veneciana viaxamos cara a Cidade Condal e sobrevoamos o río “Madre”. Logo da seca dos campos xa colleitados, da aridez do cáseque deserto, chegamos ás viñas riojanas regadas pola cada vez más escasa auga. Acababamos de sobrevoar o río “Madre”. Líquido amniótico, auga e sal, suero nai. Nos anos da crise
O fenómeno do baby boom.

Capítulo 3: MERIDIANO DE GREENWITCH. TARRAGONA (06/08/09)

Calor abafante. Desgaste primitivo. A velocidade como aliada,
Devolve unha sensación de fuxida cara adiante.
Como unha frecha a Aprilia rosaliana tenta voar dentro das súas posibilidades.
Non a vencen nin a calor, nin o peso, nin as discusións bizantinas. En zonas desérticas sen árbores, no hermo estepario, pasadas as terras do Cid, a catedral de Burgos e a militarizada basílica do Pilar en Zaragoza.
Abandonamos as terras mañas do monstro Goya, o xenio.
Xa sen goce para Inditext, e sen dar visitado o museo do inigualable Gargallo.
Acabalgamos a estrada Baixo o sol e o ceo paciente e maila suor.
Avanzamos atravesando a membrana de calor.
Xa en Tarragona atravesamos o meridiano de Greenwitch, cinto xeográfico que enlaza coa localidade británica do mesmo nome, o desta unidade de parcelación da realidade física. Xusto alí na illa británica estuven en 2007, xusto antes de que me descabalgaran
da miña modesta e laboral entidade cotidiá.
Dous anos despois, no 2009 cando ainda hai moito empeño en retrotraerme a aquelas datas, seguín o consello de alguén pouco sabio e compliqueime a vida nesta singladura. Guiada por un perigoso Sherpa, o outro meridiano.

Capítulo 4: SANTA ROSALÍA EN BARNA. (08/08/09)

Manteados pola carlo húmida do agosto condal, redescubrimos o alicerce do proxecto ecolóxico-arquitectónico- escultural e residencial do parque Güell gaudiniano.
Custodiado por un dragón cancerbero ao que lle fixeron unha ortodoncia castrándolle os dentes, e suprimíndolle as unllas. Quizais sería o Sant Jordi.
Camiñamos sobreexpostos á luz solar por carreiros de terra seca, horfa de fontes e regatos. Apenas un pequeño regalo líquido abrollaba nas fauces da píntega, do lagartosaurio.

Ascendimos pola estrada de Sant Cugat, L’Arrabassada, ata o monte Tibidabo. Observamos a maxestuosidade da urbe dende a atalaia do Sagrat Cor.
Antes de chegar, á metade do camiño entre o Parque Güell e o Sacrat Cor, pasamos por un barrio residencial en obras, Santa Rosalía. A nosa rosa galeguista, e atrévome a decir que a pioneira pre-nacionalista.

Ao día seguinte voamos de volta, estrada cara Galicia. Só fixeron falla dous días, con apenas unha noite de aloxamento en Calahorra, para atopar de novo o verdor montañoso da terra. En escasas, fugaces, pero duras horas de asfalto estabamos de volta en Vigo. O embigo.
Só catro días e medio de travesía Baixo un mar de nubes e herba segada e xa estabamos de novo en casa. Pouco máis dun 4 a 4.
Era o día nove. Arribamos en bó estado.

Vigo-Barna en Aprilia Rosaliana. (Galicia- Cataluña del 4 al 9 de agosto de 2009)
Protagonistas: Antonio Mosquera Prego, Sherpa conductor; Mónica González Alonso
copiloto, xornalista intérprete de la travesía en moto. Más allá de 4 a 4.

Capítulo 1: RÍO MENTE
Cuando no hay presupuesto y la crisis apremia tanto al proletario que no hacen nada más que construir nuevos puertos deportivos para yates, Antón y yo atravesamos el sur de Galicia para alcanzar Barna en su Aprilia rosaliana. Una moto a la que yo denomino, por su color, la naranja mecánica de Kubrik.
Juntos salimos de Vigo, el ombligo de las Rías Baixas, la costa de la vida. Atrás han quedado las vides albariñas. Con la Aprilia pasamos por encima del río Mente en Ourense, antes tierra conocida por el oro y hoy terreno fértil para las zurdas nuevas ideas. Engalanado de viñedos.

Capítulo 2: RÍO “MADRE” (05/08/09)
Atravesábamos Logroño a lomos de la moto. El calor del sol había matado el romanticismo de la noche que pasamos en Palencia. Ese anochecer del 4 de agosto, nos había llevado a caminar por la zona vieja Palentina.
La pasada noche, silencio, el frescor de las calles baldeadas por el agua. Apenas algunos grupitos y parejas acariciaban el suelo de piedra con sus pies.
Cientos de edificios hermosos marcados por el paso del tiempo. Escultura en la calle y la catedral plagada de cigüeñas. Nunca había visto tantas.
En el lateral do templo un cartel reza “La puerta de los enamorados”. Docenas de cigüeñas hacían castañetear sus picos.
Los camareros de un restaurante vecino me contaron que las zancudas ya no emigran. Permanecen allí, amamantadas por el vertedero municipal.
Ya de día, el sol en la carretera.
Calor extremo y el viento marcando la pauta de nuestro vuelo rasante motorizado hacia Barna.
Altas temperaturas que a veces enervan. Pero la velocidad, el sonido del aire atravesado en el asfalto, el cielo, nos han devuelto la paz, la calma, la sabiduría del tiempo infinito disfrutado.
Así, cabalgamos la naranja mecánica, la góndola rosaliana, puesto que la escritora y poetisa gallega de Padrón (Rosalía de Castro, pionera galleguista y me atrevería a decir que musa del pre-nacionalismo) nació en abril. En la máquina veneciana hemos viajado hacia la Ciudad Condal y hemos sobrevolado el río “Madre”. Después de la sequía de los campos ya cosechados, de la aridez del casi deserto, hemos llegado hasta los viñedos riojanos regados por el, cada vez más escaso, agua. Hemos sobrevolado el río Madre. Líquido amniótico, agua y sal, suero madre. Durante los años de crisis, el fenómeno del baby boom.

Capítulo 3: MERIDIANO DE GREENWITCH. TARRAGONA (06/08/09)

Un calor asfixiante. Desgaste primitivo. La velocidad como aliada,
nos devuelve unha sensación de huida hacia delante.
Como una flecha, la Aprilia rosaliana trata de volar dentro de sus posibilidades.
No la vencen nin el calor, nin el peso, nin las discusiones bizantinas.
En zonas desérticas sin árboles, en la yerma estepa. Cruzamos las tierras del Cid, la catedral de Burgos y la militarizada basílica del Pilar en Zaragoza.
Abandonamos el dominio maño del monstruo Goya, el genio.
Atrás ha quedado el goce de Inditext, sin tiempo para visitar el museo del inigualable Gargallo.
Cabalgamos la carretera bajo el sol, el sol paciente y el sudor.
Avanzamos atravesando a membrana de calor.
Ya en Tarragona, atravesamos el meridiano de Greenwitch, cinturón geográfico que enlaza con la localidad británica del mismo nombre. El de esta unidad de parcelación de la realidad física. Justo allí, en la isla británica he estado en 2007. Un momento en que me descabalgaron de mi modesta y laboral entidad cotidiana.
Ahora, en 2009, cuando todavía hay empeño en retrotraerme a aquellas fechas, he seguido el consejo de alguien poco sabia y me he complicado la vida en esta singladura. Guiada por un peligroso Sherpa, el otro meridiano.

Capítulo 4: SANTA ROSALÍA EN BARNA. (08/08/09)

Manteados por el calor húmedo del agosto condal, redescubrimos los cimientos del proyecto ecológico-arquitectónico- escultural y residencial del parque Güell gaudiniano.
Custodiado por un dragón cancerbero al que le han hecho una ortodoncia castrándole los dientes y suprimiéndole las uñas. Quizás habrá sido Sant Jordi.
Caminamos sobreexpuestos a la luz solar por senderos de tierra seca, huérfana de fuentes y regadío. Apenas un pequeño regalo líquido surge en las fauces de la salamandra, el lagartosaurio.

Ascendimos por la carretera de Sant Cugat, L’Arrabassada, hacia el monte Tibidabo. Observamos la majestuosidad de la urbe desde la atalaya del Sagrat Cor.
Antes de llegar, a mitad de camino entre el Parque Güell y el Cor, pasamos por un barrio residencial en obras, Santa Rosalía. La rosa galleguista y me atrevo a decir que pionera del pre-nacionalismo.

Al día siguiente volamos de regreso, autopista hacia Galicia. Sólo hicieron falta dos días, con apenas una noche de alojamiento en Calahorra, para encontrar de nuevo el verdor montañoso de la tierra. En escasas, fugaces, pero duras horas de asfalto ya estábamos de regreso en Vigo. El ombligo.
Bastaron cuatro días y medio de travesía bajo un mar de nubes y hierba segada y ya habíamos llegado de nuevo a casa. Era el noveno día. Arribamos en buen estado.

No hay comentarios:

Publicar un comentario